Fonds voor verlies en schade redt COP27 van de afgrond

0
15


De Egyptische minister van Buitenlandse Zaken Sameh Shoukry, voorzitter van COP27, leest het negen pagina’s tellende Sharm El Sheikh-implementatieplan, het document waarmee de klimaattop op zondag 20 november werd afgesloten, voor aan een uitgeput publiek na zware en langdurige onderhandelingen die uiteindelijk tot een akkoord kwamen om een fonds voor verlies en schade, een eis van het globale Zuiden. CREDIT: Kiara Worth/VN
  • door Daniel Gutman (sharm-el-sjeik)
  • Inter Persdienst

Het fonds, volgens het uitvoeringsplan van Sharm El Sheikh, het officiële document dat op zondag 20 november in deze Egyptische stad bij zonsopgang werd goedgekeurd, zou “rehabilitatie, herstel en wederopbouw” mogelijk moeten maken na extreme weersomstandigheden in deze kwetsbare landen.

Beslissingen over wie het geld zal verstrekken, welke landen er baat bij zullen hebben en hoe het zal worden uitbetaald, werden overgelaten aan een speciale commissie om te bepalen. Maar het fonds werd goedgekeurd ondanks het feit dat de kwestie niet eens op de officiële agenda van de toponderhandelingen stond, hoewel het wel centraal stond in het publieke debat vóór de conferentie zelf.

“We zijn tevreden dat de ontwikkelde landen de noodzaak hebben aanvaard om het fonds op te richten. Natuurlijk is er veel te bespreken voor implementatie, maar het was moeilijk om meer te vragen tijdens deze COP”, vertelde Ulises Lovera, de directeur klimaatverandering van Paraguay. IPS, moe van een langer dan verwachte onderhandeling, zondagochtend vroeg op de luchthaven van Sharm El Sheikh.

“Deze COP heeft een belangrijke stap in de richting van gerechtigheid gezet. Ik verwelkom het besluit om een ​​schadefonds op te richten en de komende tijd operationeel te maken”, aldus VN-secretaris-generaal António Guterres. Hij beschreef ook als een prestatie dat een “rode lijn” niet werd overschreden, waardoor de stijging van de temperatuur op aarde boven de 1,5 graad zou komen.

Meer dan 35.000 mensen uit bijna 200 landen namen deel aan de 27e Conferentie van de Partijen (COP27) over klimaatverandering in Sharm El Sheikh, een Egyptische badplaats aan de Rode Zee, waar de kritieke dimensie van de opwarming van de aarde in de verschillende regio’s van de wereld was te zien, soms dramatisch.

Vrijwel alles wat te maken heeft met de toekomst van de productiewijzen en het leven van de mensheid – te beginnen met energie en voedsel – werd besproken op een mega-evenement dat de officiële delegaties van de landen en de aanwezige grote leiders, zoals de VS, ver overtrof. President Joe Biden en de verkozen president van Brazilië, Luiz Inácio Lula da Silva.

Honderden maatschappelijke organisaties, internationale agentschappen en belanghebbenden uit de particuliere sector kwamen hier om hun werk te laten zien, financiering te zoeken, allianties te smeden, onderhandelingen te beïnvloeden, hun belangen te verdedigen of gewoon op een podium te staan ​​dat ruimte leek te bieden aan allerlei initiatieven en ondernemingen.

In het gigantische Sharm El Sheikh International Convention Centre was ook een wereldbeurs met non-stop activiteiten van ‘s ochtends tot ‘s avonds in de verschillende paviljoens, in tribunes met auditoria van tussen de 20 en 200 zitplaatsen, waar een uitbundig programma was van presentaties, lezingen en debatten, om nog maar te zwijgen van de min of meer drukke demonstraties van activisten buiten de zaal.

Bovendien onderhandelden regeringsafgevaardigden over de kern van de top: hoe verder te gaan met de uitvoering van de Overeenkomst van Parijs, die tijdens COP21 in 2015 wereldwijde doelstellingen voor beperking van en aanpassing aan de klimaatverandering vaststelde.

Op de rand van mislukking

Nogmaals, het negen pagina’s tellende Sharm El Sheikh-implementatieplan bevatte op geen van de pagina’s een verwijzing naar de noodzaak om af te zien van fossiele brandstoffen, maar alleen steenkool.

Het document was het resultaat van een onderhandeling die op vrijdag 18 november had moeten eindigen, maar die zich heeft voortgesleept tot zondag, zoals gewoonlijk gebeurt bij COP’s. Wat bij deze gelegenheid anders was, was een zeer harde discussie en de dreigementen van een staking door sommige onderhandelaars, waaronder die van de Europese Unie.

Maar uiteindelijk werd het doel om de temperatuurstijging te beperken tot 1,5 graden Celsius, vastgelegd in het Akkoord van Parijs, gehandhaafd, hoewel verschillende landen probeerden het flexibeler te maken tot 2,0 graden, wat een tegenvaller zou zijn geweest met dramatische gevolgen voor de de planeet en de mensheid, volgens experts en klimaatactivisten.

“Snelle, diepe en aanhoudende reducties van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen (zijn) vereist – een verlaging van de wereldwijde netto uitstoot van broeikasgassen met 43 procent tegen 2030 ten opzichte van het niveau van 2019 – om de opwarming van de aarde te beperken tot de doelstelling van 1,5°C”, luidt de tekst, hoewel er wordt geen melding gemaakt van olie en gas, de fossiele brandstoffen die het meest verantwoordelijk zijn voor die emissies, in een van de gebruikelijke COP-compromissen, aangezien overeenkomsten worden bereikt bij consensus.

De prioriteiten van het Zuiden

Ontwikkelingslanden concentreerden zich tijdens de COP echter op het Loss and Damage Fund en andere financieringsmechanismen om de gevolgen van stijgende temperaturen en verzachtende maatregelen aan te pakken.

“We hebben financiering nodig omdat we de milieucrisis niet alleen kunnen oplossen. Daarom vragen we dat de rijke landen hun verantwoordelijkheid nemen om het probleem op te lossen dat zij hebben veroorzaakt”, aldus Diego Pacheco, hoofd van de Boliviaanse delegatie naar Sharm El. Sheikh, zegt IPS.

Milieuorganisaties, die hun macht in Egypte toonden met de aanwezigheid van duizenden activisten, lobbyden ook tijdens COP27 voor grotere toezeggingen, waaronder mitigatiemaatregelen.

“Deze conferentie kan niet worden beschouwd als een implementatieconferentie omdat er geen implementatie is zonder alle fossiele brandstoffen uit te faseren”, zegt Zeina Khalil Hajj van de internationale milieuorganisatie 350.org, de belangrijkste oorzaak van de klimaatcrisis.

“Samen voor implementatie” was precies de slogan van COP27, waarin werd opgeroepen tot een verschuiving van toezeggingen naar actie.

“Een tekst die de uitbreiding van fossiele brandstoffen niet stopt, die geen vooruitgang biedt ten opzichte van het toch al zwakke Glasgow Pact (van COP26), maakt een aanfluiting van de miljoenen mensen die leven met de gevolgen van klimaatverandering”, zei Khalil Hajj, hoofd van global campagne voeren op 350.org.

De crises die samenkwamen

De mensheid – zoals erkend door de verdragspartijen in het slotdocument – maakt een dramatische tijd door.

Het wordt geconfronteerd met een aantal overlappende crises: voedsel-, energie-, geopolitieke, financiële en economische crises, gecombineerd met vaker voorkomende natuurrampen als gevolg van klimaatverandering. En vooral ontwikkelingslanden worden hard getroffen.

De vraag naar financiering die wordt geuit door de landen van het mondiale Zuiden krijgt zo meer relevantie.

Cecilia Nicolini, de Argentijnse secretaris van klimaatverandering, zei tegen IPS dat het de geïndustrialiseerde landen zijn, vanwege hun grotere verantwoordelijkheid voor klimaatverandering, die de ontwikkelingslanden zouden moeten financieren. “Het probleem is dat de regels worden gemaakt door de machtigen.”

Maar 80 procent van het geld dat nu wereldwijd wordt uitgegeven aan maatregelen tegen klimaatverandering, wordt geïnvesteerd in de ontwikkelde wereld, volgens de Global Environment Facility (GEF), ‘s werelds grootste financier van klimaatactie, die 121 miljard dollar heeft bijgedragen aan meer dan 163 landen. de afgelopen 30 jaar, volgens eigen cijfers.

In deze context gaat de problematiek van Loss and Damage een stap verder dan aanpassing aan klimaatverandering, omdat het gaat om herstel van de specifieke effecten van klimaatverandering die al hebben plaatsgevonden, zoals verwoesting door droogte, overstromingen of bosbranden.

“Degenen die de last van klimaatverandering dragen, zijn de meest kwetsbare huishoudens en gemeenschappen. Daarom moet het Loss and Damage Fund onverwijld worden opgericht, met nieuwe fondsen uit ontwikkelde landen”, zei Javier Canal Albán, Colombia’s viceminister van ruimtelijke ruimtelijke ordening.

“Het is een noodzaak voor morele en klimaatrechtvaardigheid”, voegde Canal Albán eraan toe, die op een persconferentie sprak namens AILAC, een onderhandelingsblok dat verschillende Latijns-Amerikaanse en Caribische landen samenbrengt.

Maar in de tekst van het slotdocument zelf wordt erkend dat er een steeds grotere kloof gaapt tussen wat ontwikkelingslanden nodig hebben en wat ze daadwerkelijk ontvangen.

De financieringsbehoeften van deze landen voor klimaatactie tot 2030 werden geschat op 5,6 biljoen dollar, maar ontwikkelde landen – zoals in het document werd erkend – hebben niet eens hun toezegging nagekomen om 100 miljard dollar per jaar te verstrekken, toegezegd sinds 2009, op COP15 in Kopenhagen, en geratificeerd in 2015, tijdens COP21, die de Overeenkomst van Parijs aannam.

Het was de afwezigheid van enige verwijzing naar de noodzaak om de stap weg van olie en aardgas te versnellen die verschillende leiders van de COP frustreerde. “Wij geloven dat als we fossiele brandstoffen niet uitfaseren, er geen fonds zal zijn dat het verlies en de schade veroorzaakt door klimaatverandering kan betalen”, zei Susana Muhamad, de Colombiaanse minister van Milieu, die op de twee weken durende conferentie in Sharm El was. Sheikh gehouden van 6 tot 20 november, zegt IPS.

“We moeten de slachtoffers op de eerste plaats zetten om een ​​ordelijke en rechtvaardige overgang te maken”, zei ze, terwijl ze de gevoelens van de regeringen en samenlevingen van het Zuiden uitdrukte tijdens COP27.

© Inter Press Service (2022) — Alle rechten voorbehoudenOorspronkelijke bron: Inter Press Service



Source link

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here