Lessen uit Rome. Vrede weven is een polyfone dialoog

0
9


Colosseum bij het gebed met de paus en de vertegenwoordigers van de religies van het werk. Krediet: Elena L. Pasquini
  • door Elena Pasquini (Rome)
  • Inter Press Service

“Dit jaar is ons gebed een oprecht pleidooi geworden, omdat vandaag de vrede ernstig is geschonden, aangevallen en vertrapt, en dit in Europa, op het continent dat in de vorige eeuw de verschrikkingen van de twee wereldoorlogen heeft doorstaan ​​- en we zijn een derde ervaren. Helaas zijn oorlogen sindsdien bloedvergieten blijven veroorzaken en de aarde verarmen. Maar de situatie die we momenteel meemaken is bijzonder dramatisch…”, waarschuwde de paus. “We zijn niet neutraal, maar geallieerd voor vrede, en daarom roepen we de ius pacis als het recht van iedereen om conflicten zonder geweld op te lossen”, voegde hij eraan toe.

Dezelfde “handen in de lucht” marcheerden zaterdag in Rome voor vrede toen ongeveer 100.000 mensen van verschillende organisaties opriepen tot een staakt-het-vuren in Oekraïne en in alle andere gewapende conflicten.

Het gebed met de paus was de laatste handeling van een driedaagse interreligieuze dialoog, die eind oktober in de Italiaanse hoofdstad werd gehouden en werd ingeleid door de presidenten van de Franse en Italiaanse republieken, Emmanuel Macron en Sergio Mattarella. De eerste oproeping was in Assisi, in 1986, op verzoek van Johannes Paulus II. Sindsdien wordt het gepromoot door de gemeenschap van Sant’Egidio, een christelijke gemeenschap waarvan de fundamenten gebed, het dienen van de armen en gemarginaliseerden, en vrede zijn. Vanwege de rol die het heeft gespeeld bij het bemiddelen bij conflicten, is het de “VN van Trastevere” genoemd, naar de wijk in het stadscentrum waar het hoofdkantoor is gevestigd en waar het vredesakkoord in Mozambique dertig jaar geleden werd ondertekend.

Leiders en gelovigen van verschillende religies en seculiere humanisten hebben relaties gelegd, gebeden en de confrontatie met elkaar aangegaan. Ze overhandigen een kaart getekend door vele stemmen, te veel om in de ruimte van een artikel te beschrijven. “De roep om vrede”-bijeenkomst is ook een uitnodiging om te “doen”. Het biedt een kaart van concrete stappen, dingen gedaan en te doen, best practices, verbeeldingskracht, met als sleutelwoord: dialoog. “En dialoog maakt niet alle redenen gelijk, het gaat de kwestie van verantwoordelijkheid niet uit de weg en verwart nooit de agressor met de aangevallen. Inderdaad, juist omdat het ze goed kent, kan het zoeken naar manieren om de geometrische en onverbiddelijke logica te stoppen van oorlog, dat wil zeggen als er geen andere oplossing wordt gevonden”, verklaarde kardinaal Matteo Maria Zuppi, voorzitter van de Italiaanse bisschoppenconferentie.

Wereldscenario’s worden nog zorgwekkender door het risico van nucleaire escalatie in de Oekraïense oorlog – een oorlog op de drempel van dat deel van Europa dat binnen vrede heeft gecultiveerd, maar dat gewapende conflicten elders heeft doen bloeien. “Door het ontbreken van dit engagement heeft de oorlog zijn grenzen bereikt, inderdaad – in zekere zin – erin doordringen, zelfs in zijn diepste vezels”, zei Agostino Giovagnoli, historicus van de Gemeenschap van Sant’Egidio. “Vandaag bedreigt oorlog Europa ook omdat het bedreigt de alternatieve verbeelding die aan de basis ligt van de Europese architectuur. Oorlog is in feite banaal: het bestaat niet alleen uit een gevecht op de grond, maar het is ook een vorm van ‘één gedachte’,’ voegde hij eraan toe.

Deze “enkele gedachte” heeft de Europese houding veranderd, aldus Nico Piro, speciaal correspondent en oorlogsjournalist van de RAI, de Italiaanse nationale publieke omroep. “Na de Russische invasie van Oekraïne, zowel in Europa als in Italië, is van rechts naar links een politiek monobloc ontstaan ​​ten gunste van. Het is opvallend wat ik ‘PUB’ noemde, een Bellicist-Single-Thought … projecteert een stigma op iedereen die om vrede vraagt, op iedereen die twijfelt of kritiek uit op het idee dat het aanwakkeren van de oorlog dient om deze te beëindigen”, zei hij. “Wat is vrede dan geworden? Niet langer een hulpmiddel om gewapende conflicten te stoppen en te voorkomen maar een bijproduct van oorlog.”

Maar tussen de vele stemmen die elkaar in Rome ontmoetten, weerklonk één woord, fluisterde en zei toen: kairos. Het “kritieke moment” is nu. De oorlog in Oekraïne is de “wake-up call” die moet worden begrepen, die niet mag worden gemist, en onze blik verruimt van Europa naar die eindeloze conflicten over de hele wereld. Van de vele lessen uit de dialoog van Sant’Egidio moeten er twee worden geleerd dat te begrijpen: kairos: dagelijks samenwerken om vrede in elk leven op te bouwen en terugkeren naar het samenwerken als een gemeenschap van staten, waarbij de multilaterale boodschap opnieuw wordt gelanceerd.

“Wie een enkel leven redt, redt de hele wereld”, zegt de Talmoed. Of ‘een hele wereld’, zoals Riccardo di Segni, opperrabbijn van Rome, suggereerde, aangezien ieder mens het potentieel heeft om ‘een nieuwe, unieke wereld’ te creëren. Vrede betekent dus het erkennen van de waarde van elk afzonderlijk leven, in schril contrast met de logica van oorlog, waarin “het leven van de vijand niet langer leven is. Het is niet hetzelfde. oorlog, ontmenselijkt iedereen a priori in naam van het leven”, aldus Mario Marazziti, lid van de Sant’Egidio-gemeenschap. Dit gebeurt ook hier, in Europa, waar degenen die op de vlucht zijn voor oorlogen, honger en vervolging op zee mogen sterven, “ontmenselijkt”, gereduceerd tot aantallen.

Uniek zijn de levens die gered moeten worden, maar ook uniek zijn de levens van degenen die redden en van degenen die vrede opbouwen door ‘zorgzaam te zijn’.

Gégoire Ahongbonon heeft een ketting in zijn hand. Hij doet het om zijn nek en laat de heavy metal ringen aan het publiek zien. Er was een man geketend met datzelfde metaal, naakt, vastgebonden aan een boom, zoals vele anderen. Zijn enige fout was een psychiatrische stoornis. Ahongbonon heeft meer dan 70.000 mensen gered, “ter dood veroordeeld” omdat ze ziek waren. Hij is de oprichter van de Association Saint Camille de Lellis die in vijf landen van Afrika bezuiden de Sahara werkt. Hij stelde een moeilijke vraag: “Zijn wij anders dan zij? Zijn wij anders dan deze persoon, wij? Wat hebben ze verkeerd gedaan? Ze zijn geboren zoals wij allemaal.”

Die levens redden is al vrede stichten, de wortels van geweld en discriminatie uitroeien en die van vrede planten, zoals Mjid Noorjehan Adbul in Mozambique doet. Ze is het klinische hoofd van het netwerk van centra voor de preventie van de overdracht van hiv van moeder op kind, geopend door Sant’Egidio’s DREAM-programma, een excellentieprogramma dat in 10 landen actief is. Zij, een moslima, is verbaasd als mensen haar vragen waarom ze met katholieken werkt: “We hebben allemaal hetzelfde doel”, antwoordt ze. Twintig jaar lang zet ze zich in om gezondheidszorg te garanderen voor degenen die het niet kunnen betalen. , was ze de eerste die antiretrovirale therapie in haar land gebruikte. “Er is geen vrede zonder zorg”, zei ze, paus Franciscus aanhalend – “zorg” voor het uitroeien van “de cultuur van verspilling, van onverschilligheid, van confrontatie”. Ex-patiënten, zoals die “vrouwen die het stigma uit de eerste hand hebben ervaren en zich ten dienste hebben gesteld van andere zieke mensen”, helpen nu een nieuwe gezondheidscultuur op te bouwen – legde ze uit.

Het redden van levens, het herstellen van hoop, het kiezen van de wegen van dialoog en het ontwerpen van een architectuur van vreedzaam samenleven zou ook het doel van de politiek moeten zijn. De multilaterale boodschap, de erfenis van de ‘eenheidsspanningen’ van de twintigste eeuw, heeft echter een nieuwe impuls nodig.

“Degenen die werken voor vrede zijn realistisch, niet naïef!” Kardinaal Zuppi zei. Realistisch aangezien het paus Bendetto XV was die opriep om een ​​einde te maken aan de “nutteloze slachting” die de Eerste Wereldoorlog was. Hij had een zeer duidelijke visie op de noodzaak van een multilaterale architectuur, een competitie tussen naties die garanties kon bieden blijvende vrede. Een realistische manier om de toekomst vorm te geven, lijkt nog steeds gebaseerd op een permanente, wereldwijde agora die ruimte schept voor dialoog. “Geen multilateralisme, geen overleving”, betoogde Jeffery Sachs, spreker op een van de veertien fora die vorm gegeven aan de vergaderagenda. Echter, de Verenigde Naties – de organisatie opgericht op de ruïnes van de Tweede Wereldoorlog om de “geen oorlog meer” realiteit te maken – dreigt te worden “gedelegitimeerd”. Dat moet worden vermeden, aldus Zuppi. ” … We zijn ons ervan bewust dat de Verenigde Naties een gemeenschap van naties is. Elke mislukking ervan betekent een verzwakking van de internationale vastberadenheid en maakt ons allemaal tot verliezers”, waarschuwde Shayk Muhammad bin Abdul Karim al Issa, algemeen secretaris van de Muslim World League.

Tegenwoordig moet het multilateralisme zich echter aanpassen: “We hebben een multilateralisme nodig dat rechtvaardig en inclusief is, met een rechtvaardige vertegenwoordiging en stem voor ontwikkelingslanden”, zei Martha Ama Akyaa Pobee, ondersecretaris voor Afrika bij het ministerie van Politieke en Vredesopbouwende Zaken en Vredesoperaties. “De kern is de noodzaak om eerder en proactief in te grijpen, en niet te wachten met reageren op een crisis nadat deze is geëscaleerd”, voegde ze eraan toe. Een multilateralisme dat niet pas optreedt nadat een conflict uitbreekt, maar dat in staat is om en om vrede op te bouwen, ook door “de veerkracht van lokale gemeenschappen” te ondersteunen.

De Kairos, het juiste moment, is nu zelfs als er oorlog is in Oekraïne en elders, omdat vrede moet worden opgebouwd, zelfs als de oorlog woedt. “Hoe nu te leven?” verwonder je over degenen die de vernietiging en de wreedheid van een gewapend conflict hebben gezien, zoals Olga Makar, die de Sant’Egidio-school voor vrede in Oekraïne verzorgde. “Dit is de vraag die elke Oekraïner zichzelf stelt. In die eerste oorlogsdagen , toen ik voelde dat mijn leven gebroken was, vond ik een antwoord: onze huizen zijn verwoest, onze steden zijn in puin, maar onze liefde, onze solidariteit, ons vermogen om anderen te helpen, onze dromen kunnen niet worden vernietigd”.

Woorden die weerklinken in die van paus Franciscus: “Laten we ons niet laten besmetten door de perverse grondgedachte van oorlog; laten we niet in de val lopen van haat tegen de vijand. Laten we vrede opnieuw centraal stellen in onze visie voor de toekomst, als het primaire doel van onze persoonlijke, sociale en politieke activiteiten op elk niveau. Laten we conflicten onschadelijk maken met het wapen van de dialoog”.

IPS VN-bureau


Volg IPS News UN Bureau op Instagram

© Inter Press Service (2022) — Alle rechten voorbehoudenOorspronkelijke bron: Inter Press Service





Source link

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here